Czerwiec w wiośnie zakochany, słońcem swą wybrankę pieści, chabry wplata w zboża łany i kolczyki da z czereśni. Rozgniewany fuknie burzą, w skrusze maźnie tęczy skrawki, aż dmuchawce głowy puszą, i czerwienią się truskawki.

A wszys­tko to stało się między wscho­dem i zacho­dem te­go sa­mego słońca