Autoportret To był utracony sen, z mostami i wysokościami i zmierzający w stronę domu, ale za długi, o wiele za długi i zamulony, i w ogóle nie tym tonem. I jeszcze był taki strasznie wielki dworzec, cała masa poziomów i peronów, dźwigarów i schodów, i pociągi przelatujące ekspresowym torem, pękające w szwach, z oświetlonymi pasażerami, każda twarz żywa, wyodrębniona - czy to ty? - i rozdrażnienie, zmęczenie, niepokój o czas. Ale czas w ogóle był nie ten; było późno, zbyt późno, mieli właśnie zamykać dworzec. Podziemnych nie zamykają nigdy, mówisz, nawet w snach: są puste, pociągów tyle co nic, ale otwarte. To nie był zwykły dworzec ani sen. Odpowiedz

Jak się w życiu mi­jają po­ciągi, tak i my poszu­kaj­my swych dróg. Na ma­leńkiej sta­cyj­ce przy­jaźni może kiedyś spot­ka­my się znów. Odpowiedz

.... pendolino.... Odpowiedz

po tym moście ja bym nie wyprawił żadnego pociągu Odpowiedz

Bunt prze­ciw ko­lejom często kończy się pociągiem. Odpowiedz