W moim domu, piętro wyżej, Mieszka niezwykła para, On, to jej największa miłość, Ona, niezwykła szczęściara. Gdy jeszcze gościła wiosna, Nawzajem siebie wybrali, Trapiły ich przeciwności, Lecz do dziś ze sobą zostali. Kiedy jeszcze byli młodzi, Biegali żwawo po trawce, Dziś po przejściu kilku kroków, Ona siada na ławce... On też przystaje bez sprzeciwu I patrzy w jej oczy z czułością, Pewny jej uczuć, bez zastrzeżeń, Bo jest jej największą miłością. Ona już dawno posiwiała, Bez laski już nie może chodzić, A on ją kocha coraz mocniej, Też ze starością się pogodził. Kochał ją, kiedy była młoda I kocha ją, gdy jest stara, Nie ważna dla niego uroda, Taka z niej wielka szczęściara. Jemu już pyszczek posiwiał I łapki się wykrzywiły, Lecz wielka miłość prawdziwa, Daje cierpliwość i siły. Już wiecie, co to za Miłość? Bo tylko ta wiecznie trwa, Jedyna, co nigdy nie zdradzi, Wierność i miłość psa.... z netu/

Serca tak inne opustoszałe To co było wielkie wydaje się małe W ten czas nie jesteśmy sobą Nasze myśli złą idą drogą I ciepła swego już nie czujemy Sławo żadnego nie wyrwiemy Trudno dostrzec w oczach swych blask Ciężko odnaleźć to co w nas trwa Czasami od siebie tak daleko Jakbys Ty był suszą, a ja była rzeką

Nie wiń za nic nikogo w swoim życiu. Dobrzy ludzie dają szczęście, źli - doświadczenia, najgorsi dają ci dobre lekcje, a najlepsi piękne wspomnienia.

Z Miłością jest jak z pogodą... Raz świeci Słońce,a raz pa­da deszcz... A jed­nak Miłość ma w sobie... Pa­rasol na gorzki dzień...

Z miłością jest jak z masłem. Od czasu do czasu trochę chłodu utrzymuje je w świeżości.

Miłość…niczym dwa żag­lowce płynące oceanem w ma­gicznej poświacie zachodzące­go słońca…i nie wiek, ani uro­da ją sca­la, ale piękne dusze, wspólne marze­nia i niosąca fala.

Naj­piękniej­sza to miłość, kiedy po upływie cza­su nie przechodzą skut­ki za­kocha­nia, ser­ce da­lej wa­riuje na wi­dok ukocha­nej oso­by, a twarz nie może pow­strzy­mać uśmiechu.

Miłość jest jak po­goda, nig­dy jej nie prze­widzisz

Bo praw­dzi­wa miłość nie z bo­gac­twem, nie ze smut­kiem, ale w parze z cza­sem idzie...

Miłość i cier­pienie te sa­me bu­ty noszą, a jakże in­ne śla­dy zostawiają...

Pier­wsza miłość wy­daje się być cu­downą, jed­nak naj­częściej od­chodzi, by od­rodzić się na no­wo, bar­dziej doj­rza­le, mniej zachłan­nie, bar­dziej to­leran­cyjnie i cier­pli­wie w no­wym związku.

Z Miłością jest jak z pogodą... Raz świeci Słońce,a raz pa­da deszcz...

Miłość to smu­tek i szczęście Z Miłością spot­kasz się wszędzie * Miłość to uśmiech i łzy

Miłość jest naj­wspa­nial­szą przy­powieścią, którą co dzień składasz w dłonie dru­giego - tęsknotą za czymś, co święte, niepojęte

Naj­piękniej­sza miłość to ta, która mi­mo prze­ciw­ności idzie swą drogą dalej.

Praw­dzi­wa miłość to ta, o której nie prag­nie się, by mówiono, która po pros­tu jest i już, która wys­tar­czy, że jest piękna w oczach dwóch za­kocha­nych ludzi.

Niech ludzie nie znający miłości szczęśli­wej twier­dzą, że nig­dzie nie ma miłości szczęśli­wej. Z tą wiarą lżej im, będzie żyć i umierać.

Młodość to piękna rzecz. Nie dlatego, że pozwala robić głupstwa, lecz dlatego, że daje czas, by je naprawić.

Szczęśliwi Ci, którzy potrafią kochać, szczęśliwi Ci, którzy potrafią udźwignąć ciężar tej miłości, szczęśliwi, gdy nie zatracają się w niej...

"praw­dzi­wych przy­jaciół poz­na­je się w biedzie" - sta­ra praw­da wie­cznie młoda, w tym świecie.

miłość jest śle­pa...nie widzi niedos­ko­nałości w wyglądzie ukocha­nej oso­by...i bar­dzo skru­pulat­nie za­myka oczy na praw­dzi­we cechy jej charakteru..

Jeśli twoje życie naprawdę stanęło na głowie, to znaczy, że ona musi gdzieś tu być. Prawdziwa miłość zwykle jest okropnie niewygodna.

Szczęście nie zaw­sze chętne do spacerów... Jeśli wy­korzys­ta­my szansę i uchwy­cimy szczęście za ręce, dając się po­ciągnąć w je­go kierun­ku, uj­rzy­my nasze życie przez pryz­mat cu­dow­ne­go zacho­du słońca roz­postar­te­go przed oczy­ma naszej duszy...

Niektóre his­to­rie muszą się powtórzyć - są zbyt piękne, aby po­zos­tać wspomnieniami

Deszcz pięknie pachnie, gdy wtu­le­ni w siebie łapią krop­le za­kocha­ni .

Jak się za­kochać, to pod­czas burzy, biegać między gro­mami, z roz­puszczo­nymi włosami, wy­puszczać uwięzione mo­tyle i łapać krop­le deszczu, jak po­całun­ki :)

Naszą his­to­rię tworzą de­cyz­je mądre i błędne. Nie wol­no nam za­pom­nieć o niepo­wodze­niach, bo po to nam się przy­darzyły by nau­czyć nas cze­goś nowego.

Ludzie za­miast bu­dować schro­nienie przed deszczem, wolą cze­kać aż przes­ta­nie padać

Miłość, jak la­tar­nia dla statków, z od­da­li swym światłem, pro­wadzi do bez­pie­cznej przys­ta­ni i do ciepła ra­mion ukocha­nej osoby.

Pier­wsza miłość jest tak piękna i wiel­ka, że za­pamiętu­jemy ją na całe życie.

Jest ta­ka miłość, która nie umiera, choć za­kocha­ni od siebie odejdą.

Nie mam skrzy­deł by prze­nieść cię po­nad prob­le­my dnia codziennego. Mam jed­nak wiel­kie kochające ser­ce dzięki które­mu ra­zem przez­wy­ciężymy trud, us­ta­nawiając każdy wieczór świętem naszej ma­gicznej w swo­jej pros­to­cie miłości.

Słowo za słowem z czyichś ust, Niczym ten deszcz za oknem. Wychodzę. Wiatr kołysze mną nad ziemią. Szu­mi w uszach. Wy­wiewa myśli.

Życie to płacz, płacz to łzy, łzy to krop­le, krop­le to deszcz... A w płaczu jak w deszczu, kiedyś w końcu wyj­rzy słońce...

Sukces ma wielu ojców. (a porażka jest sierotą)