Jes­tem żołnie­rzem zda­nym na siebie, nie znam dro­gi. Wspi­nam się na szczy­ty hańby, cze­kam na wez­wa­nie. Ręka na pier­si, jes­tem gotów do walki. Dźwięk drżące­go żela­za ut­kwił w mo­jej głowie . Grzmot bębnów dyk­tu­je rytm upadłych, liczbę zmarłych. Pragnę poczuć ból i gorzki smak krwi na Us­tach mych.