Czuć blask słońca w ser­cu, to wie­dzieć, że się żyje.

Jabłka wiszą na drze­wach niczym ciężkie krop­le i spa­dają na ziemię, nie pękając. Wys­tar­czy je pod­nieść do ust. Krze­wy i krza­ki trys­kają porzeczka­mi i ma­lina­mi. Wys­tar­czy pod­sta­wić słoik na dżem. Liście ze smut­kiem opa­dają z gałęzi i niczym miękki dy­wan zaściełają uli­ce.