Krop­la - to­warzys­ka, piękna da­ma, z niemym krzy­kiem roz­paczy rzu­ca się w bez­denną ot­chłań zapomnienia...

Krop­le deszczu na szy­bie są jak łzy w oku, za­mazują nam wi­dok na świat.

Deszcz bi­je z siłą po oknach Chmu­ry sza­re straszą brzydotą Wiatr On szep­ce próbując dos­tać się wszel­ki­mi szparami

Możesz pro­mykiem słońca na­pisać mi list w deszczo­wy po­ranek na mok­rym ok­nie. I tak go od­czy­tam. Roz­ma­wianie o wszys­tkim i dob­ra zna­jomość siebie wza­jem­nie po­moc­na jest w ta­kiej sy­tuac­ji. Wte­dy żaden szyfr nie jest dla nas przeszkodą.

To, na co tak bar­dzo długo cze­kamy z niecier­pli­wością... za­mienia się w krótką chwilę szczęścia, którą trud­no uchwycić! Szczęście ulot­ne jest, jed­nak war­to podążać za nim, mi­mo wszystko! Mi­mo og­ra­niczo­nego cza­su, mi­mo deszczu, mi­mo łez...