Spacerując polną drogą, pośród pól, płaczących wierzb, wiatr spokojny twarz owiewa słonko świeci pięknie też.

Zo­baczyć te zna­jome polne bar­wy, Rodzinę swą i wieś spo­kojną, Przez Niemców zniszczoną, Od żaru słońca spa­loną.

War­to poświęcić czas na wy­rusze­nie w drogę i ana­lizę włas­nych błędów, by ko­lej­nym ra­zem nie zna­lazło nas roz­cza­rowa­nie. Lecz cza­sami zbyt moc­no bolą no­gi prze­bytych kilometrów...

Wszystko pięknie, ale ten drut kolczasty... Wypasa tam swoje zwierzęta, a one ogrodzone jak w obozie...