Gdy nadchodzi świt, trudno walczyć przeciw nocy, która przyjdzie.

Ty­le marzeń, co czując świt tracą sens w blas­ku dnia...

Po­mimo, że ze świ­tem wsta­je no­wy dzień, to zachód przy­ciąga me ser­ce niczym mag­nes żelazo.

Świt już blis­ko... ludziom zaw­sze do­daje on nadziei.

Je­gomość świt wcześnie wstaje swym zaw­stydze­niem w ok­na zagląda. ...,cichut­ko na pościeli się kładzie, bez­tros­ko ob­naża swo­je pożądli­we cienie. Złotym po­całun­kiem mus­ka twe piersi, kwiaty w do­nicach , ko­niczy­ny różowe lica. Pier­wsze pro­mienie rozdaje, perły na pajęczy­nie liczy.

Tak wiele odkłada­my na ko­lej­ne jut­ro jak­by świ­ty miały nam wsta­wać w nieskończoność.

Że słońce wstanie, to pewne. Niepewne jedynie jest to, czy my wstaniemy, aby je powitać.