Jest na świecie je­den zawód, jed­no je­dyne po­wołanie – być dob­rym dla dru­giego człowieka.

Każdy po­winien mieć ko­goś, z kim mógłby szczerze pomówić, bo choćby człowiek był nie wiado­mo jak dziel­ny, cza­sami czu­je się bar­dzo samotny.

Człowiek jest is­totą dziwną, dla­tego też piękną i na swój sposób wyjątkową.

Z szumem morza lub ogrodu, błyśnie zachód lub wschód słońca. Kropla wspomnień błyśnie w oku, do tej pory jeszcze lśniąca.