Ani jeden żywy promień nie zdołał przebić powodzi chmur, gnanych przez wichry. /S. Żeromski/

Na­pisał nieje­den z góry, że mu zasłaniają zamek chmury.

Zaw­sze trze­ba po­dej­mo­wać ry­zyko. Tyl­ko wte­dy uda nam się pojąć, jak wiel­kim cu­dem jest życie [...].

To, co aurą cudną się zdawało Spo­wił gąszcz czar­nych chmur Już nie zag­ra ser­ce tak jak grało Między dwoj­giem za wy­soki już mur.