Spóźniony słowik... Płacze pani słowikowa w gniazdku na akacji, Bo pan słowik przed dziewiątą miał być na kolacji. Tak się godzin wyznaczonych pilnie zawsze trzyma, A tu już po jedenastej - i słowika nie ma! Wszystko stygnie: zupka z muszek na wieczornej rosie, Sześć komarów nadziewanych w konwaliowym sosie, Motyl z rożna, przyprawiony gęstym cieniem z lasku, A na deser - tort z wietrzyka w księżycowym blasku. Może mu się co zdarzyło? Może go napadli? Szare piórka oskubali, srebrny głosik skradli? To przez zazdrość! To skowronek z bandą skowroniątek! Piórka - głupstwo, bo odrosną, ale głos - majątek! Nagle zjawia się pan słowik, poświstuje, skacze... "Gdzieś ty latał? Gdzieś ty fruwał? Przecież ja tu płaczę!" A pan słowik słodko ćwierka: "wybacz, moje złoto, Ale wieczór taki piękny, że szedłem piechotą!" Autor: Julian Tuwim Odpowiedz

Ale Traw­ka myślała, że pa­ra byłaby dob­ra i ciągnęła do Słońca ze wszys­tkich sił.... Ciągnęła z ta­kim upo­rem, aż stała się wy­soką, zgrabną Akacją. Piękna Akac­ja! Cu­dow­na Akac­ja! Kto roz­pozna w niej te­raz - dawną Trawkę? Odpowiedz