Uwiel­biam tę ciszę, gdy noc się kończy, a dzień nie ma od­wa­gi jeszcze się zacząć. Ciszę, w której świat na chwilę zat­rzy­muje się, wstrzy­muje od­dech żeby przy­goto­wać się na świt, na no­wy dzień...

To znowu, dalej nieco, czoło pomarszczyła z zimna A las patrzył na nią z góry- armią prostych sosen A ona wolno płynęła i nic nie robiła sobie z losu