No cóż... Nie chciałam być do­rosła, a po­nieważ Piot­ruś Pan zgu­bił gdzieś mo­je zap­rosze­nie do Ni­bylan­dii weszłam na dach jed­ne­go z tych dra­paczy chmur, wzięłam roz­bieg i skoczyłam. Myślałam tyl­ko o dob­rych rzeczach, ale spadłam. Za­pom­niałam, że aby la­tać pot­rzeb­ny jest ma­giczny pył.