Lubię zapomniane, boczne ulice Budapesztu, do których nie zaglądają oficjalne delegacje. Lubię podejrzane lokale, w których marynarki rozpina się za pomocą noża – jak w węgierskim przysłowiu. Dopiero wtedy zaczynam rozumieć Węgrów. To jest szybka szkoła, „szybka jazda” poznawania ludzi, ich życia, rozumienia ich literatury.

Myśmy uczci­li Węgry bar­dziej niż Zachód. Tam była mi­nuta mil­cze­nia. U nas ogólne milczenie.