Nie ma tych osób a czasu kurz siadł na wspomnieniach o nich. Krajobraz wokół zmienił się a drzewo nadal stoi.

Sięgnąć po do­tyk nieba, wzniecić ogień, który ser­ce roz­pa­la i które­go płomień uga­sić zdoła je­dynie kres is­tnienia. Upa­jać się błogim uścis­kiem uczuć, kochać bez końca tak, by w roz­koszy oko­wach po­zos­tać wieczność [...]