PRZEBUDZENIE Wydawało się wszystko tak bardzo oczywiste: co drzewo, co konar tylko, co kwiatek czy listek, co małe, a co wielkie, i czemu wiernie służyć aż do kresu podróży. Wystarczyło z całości pedantycznie odmierzyć, ile się komu hołdów i oklasków należy, a serdeczność i szczerość delikatnie odróżnić od czczych gestów jałmużny. Jawiło się jak pewnik, aksjomat aż zbyt prosty, co trwałą jest opoką, co zaś tylko pomostem, trampoliną do wzbicia się ku złudnym mirażom bez zachowania twarzy. Aż ze snu koszmarnego brzask uparty wyrywa. Oczy lekko przymknięte jakaś mgła uporczywa szarą płachtą przesłania. Rzedniejąca niepewność wnet rozwiewa tę ciemność. I nagle - przebudzenie! Rozkwit, błękit, poranek pełen przeczuć i olśnień, dziwów i niespodzianek. Już szeroko otwarte, śmiało patrzące oczy. Widzące, dokąd kroczyć.