Smugi jasne, smugi srebrne, smugi szare, srebrnowłose, srebrnodźwiękie, ukochane... /J. Iwaszkiewicz/

W leśne głusze, w cienie świerków, przedarł się promyczek słońca. Jeszcze sen o szczęścia chwilach, pod powieką mu się plątał...

Panowała wielka cisza. To nie była cisza martwa, ale żywa. To nie był brak dźwięków, ale ich zupełna zgoda. To był pokój między żywiołami. Na zewnątrz i wewnątrz.