Zaw­sze war­to być człowiekiem, choć tak łat­wo zejść na psy.

Aby być człowiekiem nie wys­tar­czy tyl­ko od cza­su do cza­su by­wać ludzkim.

Nie wystarczy urodzić się człowiekiem, trzeba jeszcze nim być.

Uczyła go chodzić między chmu­rami i liczyć ro­sy krop­le o świ­cie. On jej zacho­dy słońca ma­lował pur­pu­rową barwą i pro­wadził leśnych duktów szla­kiem. Obo­je tak bar­dzo za­kocha­ni, piękno dos­trze­gali na­wet w od­bi­ciach włas­nych oczu.