Nancy Burke Kazimierz Dolny nad Wisłą Tyle jeszcze można przemyśleć, Idąc przez jesienne liście W kierunku czegoś, Co czeka za kotarami Słońca zachodzącego nad przełomem rzeki. Tyle jeszcze można pragnąć Chociaż krew stygnie I wzmaga się ból w nogach Po wspinaczce na wzgórze boleści Aż do trzech krzyży na widnokręgu. Godziny odmierzane są wstęgami Czerwonych jagód i złotych liści Kiedy, skrywając się w dymach z ognisk, Które płoną wzdłuż drogi, Brnie się dalej przed siebie. Jedynie niebo tkwi niezmiennie, Niebo, wijąca się rzeka I noc, co zapada, By oświetlić wszystko Blaskiem tysiąca gwiazd.

W niwę pisarzy i poetów. Reymonta, Sienkiewicza. W Krainę Wisły i nad Niemen, Tadeusz-Mickiewicza.

Nasza się Wisła ukochana toczy... przez kraj pszeniczny, polisty, uroczy. /A. Czajkowski/