Co­raz ciszej na wrzosowiskach, a jeszcze wczo­raj wiatr tam no­sił dmuchaw­ce na rękach. Plotłam wian­ki i rzu­całam za siebie zak­li­nając la­ta urodę. Tyl­ko szczęście umie tak znikać bez śladu,a jesień znów nam dep­cze po piętach, i słońce za­pada się w nas co­raz głębiej aż niknie, jak ka­mień w wodę..

Kto wszystko widzi w czarnych barwach temu już z rana słońce zachodzi. /Phil Bosmans/