Żegnając się z dniem minionym słoneczka jasne promienie rzuciły z nieba ostatnie purpurą zdobione płomienie. Jak małe gorące iskierki uwolnione z ogniska rozprysły się po polach po łąkach zielonych i rżyskach. Potem jak Narcyz pobiegły przejrzeć się w lustrze wody odbiły światło w jeziorze dumne ze swojej urody. W końcu bardzo zmęczone za horyzontem się skryły bo nocka mrokiem księżyca srebrnego spłynęła a one blask gdzieś zgubiły.