Karuzela to powrót do beztroskich momentów radości nawet w najsmutniejszych chwilach codziennego życia, bo koło wspomniań zatacza obrót i wraca w to samo miejsce, w którym człowiek czuł się szczęśliwy, jakby, cofając czas, odkrywało w dorosłej osobie dziecko.

Dzieci wzrastają na marginesie życia, gdzie nie istnieje, ani sprawiedliwość, ani prawda... Tam gdzie głód jest dniem codziennym, tam na obrzeżach miast... Czyż nie widzą, czyż nie słyszą, czyż nie czują, cóż z tego, że zawsze tak było? Czy nie widzą, że są dziećmi, że nie mogą czekać? Pomóżmy, aby rozpoczęły swój lot, w twoich rękach jest nasza wolność.

Czy wiesz, co to jest deszcz? To wielkie pranie w niebie. /E. Zechenter-Spławińska/

„Być może naszym zadaniem na tym świecie jest poszukiwanie miłości. Znalezienie jej, utrata i tak w kółko. Z każdym kolejnym uczuciem rodzimy się na nowo, a z każdą która się kończy, jesteśmy naznaczani nową blizną. Z dumą noszę swoje.”

Praw­dzi­wa miłość jest zaw­sze chaotyczna. Gu­bisz się, tra­cisz trzeźwy osąd. Nie umiesz się bro­nić. Im większa miłość, tym większy chaos.