"W podziemiach Wawelu” Bełza Władysław Czy znasz młody przyjacielu, groby królów na Wawelu? Poznaj skarb ten dawnej cnoty, co ozdabiał czas miniony, najcenniejsze to klejnoty, z całej polskiej twej Korony. Na kolanach idź mój mały, przed te trumny marmurowe, i u szczątków dawnej chwały, ze czcią pochyl twoją głowę. Tu nadziei żar i wiary, niech się w sercu twem rozgości, na ołtarzu tym ofiary, poświecenia i miłości. Tu uczucia najgorętsze, w młodem swojem rozpal łonie, bo tu wszystko, co najświętsze, w tym złożono Panteonie! Pod tych mrocznych wiązań stropem, legł król kmiotków pełen chwały, co nie szablą, ale snopem, podparł polski tron wspaniały.

-Hej, czasy, wy czasy, hej, stare wy wieki. Płyniecie, jak woda tej Wisły, tej rzeki. Na morze, na sine, Na czarną głębinę - I tylko szum słychać daleki... /Maria Konopnicka/

A Wisła tam szumi i prawi powieści -Wiatr kędyś od kopca Kościuszki szeleści I kamień tam gada, I dziwy powiada 0 dawnej wielkości i cześci.

Precz z rozpaczą! Choć z mogiły, Roześmieje się kwiat w wiośnie! Wiec zaczerpmy tutaj siły, Bo z przeszłości - przyszłość rośnie! / Władysław Bełza /

Pod tych mrocznych wiązań stropem, Legł król kmiotków pełen chwały, Co nie szablą, ale snopem, Podparł polski tron wspaniały.

Nie jest to głos zwątpienia w Ciebie, Panie Boże, moja lojalność i oddanie są najszczersze, lecz zrób coś z tymi, co zbłądzili na bezdroża, i kopią rowy między nami coraz głębsze...

Ładny krajobraz :)

To tu mieszka Ćmok Waelski