Dwór Nie ma domu, jest park, choć stare drzewa wycięto I gąszcz porasta ślady dawnych ścieżek. Rozebrano świren, biały, zamczysty, Ze sklepami czyli piwnicami w których stały półki na jabłka zimowe. Takie jak dawniej koleiny drogi w dół; Pamiętałem gdzie skręcić ale nie poznałem rzeki; Jej kolor jak rdzawej samochodowej oliwy, Ani szuwarów, ani lilii wodnych. Przeminęła lipowa aleja, niegdyś droga pszczołom I sady, kraina os i szerszeni opitych słodyczą Zmurszały i zapadły się w oset i pokrzywy. To miejsce i ja, choć daleko stąd, Równocześnie, rok po roku, traciliśmy liście, Zasypywały nas śniegi, ubywało nas. I znów razem jesteśmy, we wspólnej starości. Interesuje mnie dymek, z rury zamiast komina, Nad baraczkiem skleconym niezgrabnie z desek i cegły W zieleni chwastów i krzaków - poznaję sambucus nigra, Chwała życiu, za to że trwa, ubogo, byle jak. Jedli te swoje kluski i kartofle I mieli przynajmniej czym palić w nasze długie zimy. Czesław Miłosz (1993)

piekny dworek