Kar­tka ta niewiel­ka z zeszy­tu wyr­wa­na, krwią serca miłości serdecznie poplamiona. At­ra­ment przez łzy rozmyty. Kar­ta cier­pieniem, czys­tym bólem pisana. Mo­ja wier­na przyjaciólka. Trwać będzie do końca.

Od­staw­my to wszys­tko na mi­nutę By przez, ten czas przes­tygła i doj­rzała Następnie wy­pij­my ją duszkiem na spółkę By za­parzo­na miłość w ser­cach za­mie­szkała

Z życia dni naj­piękniej­sze Wy­mazuję I nie liczę już uderzeń miłości ser­ca I gdy sku­pić się nie mogę Na poz­na­niu włas­nej duszy I nag­le przy To­bie łagod­nieję… Za­padam w łagod­ność ma­giczną…

Na początku Nie liczył myśli Pogrążyła go namiętność i Miłości Serca Bezgranicznej Zakochanie...

Wszystkie zmartwienia dzielić na dwa I wierzyć że słowa płyną z głębi serca, Bo miłość to szczęście a nie ból i rany Każdy chce kochać i być kochany.