Posiwiała ta Bożenka, w której się kochałem, postarzała się piosenka, którą jej śpiewałem... lecz znad Śniardw, znad Czarnej Hańczy, znad jeziora Jamno, wszędzie, gdzie los ze mną tańczy, wszędzie idzie za mną:

lecz nie o nich pi­sać miałem..ehh i już har­mo­nia piękna wzgórza te­go które w myślach mi się błąka i pus­tkę odświeżało ra­dości nie da­je ani po­wieki dot­knięcie mo­jego słońca w pi­sar­ski amok nie wtrąca