SREBRNA KOŁYSANKA „ A ja wolę srebrną kołysankę; dzwonki mrozu i wiatru śpiewanie, gwiazd brylanty, co mnie budzą rankiem, tęskną nutę, co w sercu zostanie... A ja wolę tęczę w soplach lodu, cichą wodę rzeki, co uśpiona, siwe drzewa kołysane chłodem z kołnierzami śniegu na ramionach.. A ja wolę szybę srebrnolicą, świat zaklęty w misternym witrażu, co olśniewa, zadziwia, zachwyca, wiedzie prosto do krainy marzeń... A ja wolę, zamiast zimy srogiej, widzieć cudną, w jasnej gwiazd sukience... Choć mi czasem mrozi ręce, nogi, to swym pięknem tak czaruje serce.”

Prawda jest jak sopel lodu – chłodna, przymarznięta grzbietem do chmury, która unosi się nad ziemią; czasami zawadza o górę, łamie się i kruszy, można ją w małych kryształkach pozbierać z trawy.

Tak ciężko było przyjść i usłyszeć,że po pros­tu Cię nie ma. Ciężko było pat­rzeć na Ciebie, gdy w oczach ro­biłeś się bla­dy, ciężko było mówić..nie mając świado­mości,że to słyszysz..ciężko było cię do­tykać..bo byłeś tak zimny jak zwisający sopel lodu w zimie .