Z miłością serca się zmagam Każde­go dnia po trosze Lecz z każdą chwilą pragnę jej co­raz bardziej Choć nieraz niesie ból i cierpienie

serce rozpatrujesz słowa zbyt głęboko wnikasz jak do warsztatu życia niepewności siebie

Swą roz­pacz głębo­ko w sercu skry­wałam I odzys­kać się Ciebie bar­dzo sta­rałam. Nie łat­wo było wszys­tko zno­sić Gdy o każdą se­kundę z Tobą mu­siałam pro­sić.

Wy­haf­to­wałaś mi swe imię na ser­cu, W naj­bardziej czułym moim miej­scu. Te czte­ry li­ter­ki od­le­pić się chy­ba chcą, Ale to bo­li, nie chcę zos­tać z wielką raną.

Kocham Cię i wiem, że Ty mnie też, lecz zniszczo­ne nasze ser­ca osob­no chcą żyć...

To szcze­re i je­dyne dziękuję może zastąpić ty­siące ,,kocham Cię moim zakochanym serduszkiem ".

Po­wiedz mi, co da­je ci zda­nie "A nie mówiłam?" Czy po raz ko­lej­ny mu­sisz dać mi do zro­zumienia, że ro­zum jest mądrzej­szy od wielkiej miłości ser­ca? Mnie to nie po­maga. Pot­rze­buję wspar­cia, a nie chłod­nej logiki.

Miłość serca zżera czas. Czas jest bez­cenny. Byłam świad­kiem upadków wielu związków, tych po­ważnych i ki­piących od wza­jem­ne­go zro­zumienia.

Kiedy ogar­nia Cię przeszy­wający ból, nie do zniesienia. Kiedy wszys­tko mil­knie i słyszysz tyl­ko swój włas­ny głos, drżący na­wet przy łapa­niu od­dechu i bi­cie ser­ce, wzras­tające z każdą se­kundą. Z każdą se­kundą tra­cisz siebie, ka­wałek po ka­wałku.

A może właśnie po to i w tym jest życia czar by najprawdziwsze złoto wytapiał serca żar