a szep­ta­li: wieczór uroczy no chodź włożę czer­woną sukienkę i pójdziemy w tę noc i zmilkniemy a po­tem znów spowszedniejemy o poranku

A jeżeli ktoś już nie chce za­sypiać, próbu­je wstrzy­mać swe sen­ne zapędy, bo boi się, że gdy oczy za­mykać będzie, już ich nie ot­worzy - co wte­dy?...

Nęcą daw­ne praw­dy, mi­nione wie­czo­ry, Pełne wątpli­wości – poz­ba­wione za­kończe­nia, A umysł, który nig­dy nie zaz­nał po­kory, Do­maga się ko­lej­nych scen te­go przed­sta­wienia.

Ta czerwień jest bardzo zmysłowa. Fajnie suknia wtapia się w tło.