Kiedy serce zaczyna być ,jak przeciążona szalupa ratunkowa, żeby zachować dla siebie odrobinę szacunku i samemu nie pójść na dno, czasami wydaje nam się , że jedynym rozwiązaniem jest ,albo wyrzucenie wszystkich i wszystkiego ,albo samemu rzuca się wpław z nadzieją, że dopłynie się do jakiejś wyspy szczęśliwej.

Tyl­ko słuchając głosu rozsądku, możesz zdo­być szczęście. Tyl­ko słuchając głosu ser­ca, możesz doz­nać pełni szczęścia.

Tyl­ko 40 cen­ty­metrów dzieli ser­ce od mózgu a do zro­zumienia włas­nych emoc­ji - świet­lne la­ta krętych neuronów .

Dość się we­seli ser­ce, gdy da­je i sobą się dzieli.

Niektórzy naj­chętniej ku­pili­by bi­let wielok­rotne­go wstępu do czy­jegoś ser­ca - by wejść, og­ra­bić z uczuć, zdep­tać i porzu­cić... - a gdy zmar­twychwsta­nie - znów do niego wrócić.

Fajne to różane serduszko )))

-Ser­ce, nie płacz... Już nie długo poczu­jesz bi­cie jej serca... Nie płacz serce... -Kiedy z każdą se­kundą my ser­ca tęskni­my bardziej, cier­pi­my z po­wodu bra­ku bi­cia w jed­nym ryt­mie tuż obok siebie...

Wierzę , podążając wąską ścieżką życia, Z nadzieją w oczach, od­bi­ciem tajemnicy, Ta jed­na z pla­net ze wszys­tkich do odkrycia, Wy­ryta w ser­cu jak gra­nito­wej skale.