Tu nie chodzi o to, że ja go ja­koś spec­jalnie wycze­kuję i że go kocham nad życie. Myślę, że ta­ka miłość bez wad nie is­tnieje.

Mieć świado­mość, że jest się w związku z kimś, kto roz­niecając ogień miłości, ciągle będzie do niego dorzu­cał kłody drew­na, by płomień nie ugasł.

Miłość jest osią, na której Bóg stoi, Poezją w życiu, a życiem w poecie, Cierniem, z którego ofiara się plecie, Może i kluczem do szczęścia podwoi, Bezdenna czara, co przyrodę poi, Berłem mężczyźnie, koroną kobiecie.