. Szczęśli­wa, że jes­tem od te­go uwol­niona, pochy­lam głowę w dół. I widzę. Widzę to cze­go nie chciałam uj­rzeć.

Ona to wie­działa, a mi­mo wszys­tko nie pot­ra­fiła zdjąć przesłony ze swych oczu. Była ja­kaś siła, która ugi­nała ko­lana, wbi­jała kły w ciało ra­niąc bez­względnie i niszcząc każdy pro­mień słońca, nieśmiało próbujący przed­rzeć się do głębi świado­mości.

Dom dziec­ka, przez niektórych trak­to­wany jak 'przecho­wal­nia',dla in­nych dzieci no­wa szansa.

To chyba jest z jakiegoś filmu