jak żołnierz, nie spocznę prag­nieniem, tęsknotą tar­ga­na wbrew Tobie … wiem przyjacielu...

Po li­cu po­tokiem spływają mu łzy żalu i szczęścia Łzy żalu bo jak żołnierz umiera, rodzinę zos­ta­wi ginąc na wo­jen­ce Lecz ob­ro­nił oj­czyznę, bez­pie­czne są je­go dziecięcia Zam­knął oczy i już słychać tyl­ko wol­no bijące ser­ce

A między ni­mi leży żołnierz zra­niony I wie, że pos­te­runek już ob­ro­niony Lecz już się nie pod­niesie, już ko­na Wie, że wdową zos­ta­nie je­go żona

Trze­ba, aby pa­mięć o żołnierzach wie­cznie trwała i żyła. W naszych szkołach dzieci po­win­ny poz­na­wać naz­wiska po­ległych swej gmi­ny czy mias­ta. To po­win­no wchodzić w prog­ram nauki i być pier­wszą nauką o Pol­sce...

Lecz w końcu pękły, Kaj­da­ny niewoli. Odzys­ka­liśmy świadomość, I zdołaliśmy nasze państwo obronić.

na kaczki się przyczaił ?

Cichy zabójca

Można by wleźć na niego i nie zobaczyć.Artysta.

SZYBKO SPRAWNIE I PO CICHU. OK. I Z BARDZO DALEKA...

Ale lufa!!!a jaki żołnierz,zamaskowany świetnie.