Ze stra­ci to na czym mu za­leży, jak dowódca który opłaku­je śmierć żołnierzy Nie poj­mu­je i nie ro­zumie co się te­raz dzieje, bo płaczę i jed­nocześnie się śmieje.

Nadzieje żołnierza wy­paro­wały i go­tować się zaczynał W swych nieudacznych z siebie kpinach Żałos­ne czuł swe zacho­wanie i obawę że za chwi­le z niczym zostanie

Ser­ce... jak ślad na Twoim żołnierskim mun­durze jak on na strzępy poszar­pa­ne krwa­wiąc z tęskno­ty zos­ta­wia kałuże a w duszy żłobi głęboką ranę.

Już nie wróciłeś do mnie do do­mu. Twój mun­dur żołnierza pok­ryły śla­dy krwi wciąż jed­nak cichą miałam nadzieję że wrócisz zdrów...ot­worzysz drzwi.

A gdy­by tak... Za­mienić ro­le po­lityków i żołnierzy...?

"Polowanie na grubego zwierza"

Śmiercionośny tandem.

Jejciu dwie teściowe!!! Tego to już nie przeżyję.

na sam ich widok bym padła trupem , nie trzeba broni...