A po­nieważ nie chciała po­kazy­wać swo­jej słabości, cho­wała łzy i smu­tek za czerwonym płaszczem i złośliwym uśmiechem.

Kim jes­tem? Gdzie szu­kać od­po­wie­dzi sko­ro mój świat jest zbyt mały, by mi jej udzielić, a mur go oka­lający zbyt wy­soki...

Per­fu­my ig­li­wia, mchów, pleśni. Czuję. Las czuję!

Nieodgadniona tajemnico ponurego lasu.