Ma­ku pol­ne­go za­pachem wędruję po szyi gładząc lek­kością płat­ki ak­sa­mit­nej róży wie­dziony sub­stan­cją wonną og­nistych magnolii.

Czarna różyczko! Zerwę cię, na piersi przypnę sennej - serce się budzi - cóż to? Ma dłoń chwyta za kwiat kamienny!