Zaw­sze mi to ro­bisz... z pre­medy­tacją kochając, a ja zaw­sze z bronią w ręku jes­tem święcie oburzo­na, bo pie­szczotą ciała zmy­wasz tros­ki jut­ra, to przez Ciebie nie pot­ra­fię po­wie­dzieć "Nie!" a może... nie chcę?

Chrzci źródło życia po­now­nie Jak budzący się w swym mauzo­leum Na pod­wa­linach przek­leństwa śmier­ci By ko­lej­na li­nia ofiaro­wała początek cu­du

I nie wiem czy dojdę tam dziś, gdzie oczy tak głodne, spragnione. Bezgraniczną otchłanią twych uczuć, rwie się serce me utęsknione.

Panowie padać prze moją osobą