Jak pta­ki od­la­tują zmar­twienia Przychodzi słod­ka po­ra uko­jenia Dzięki naj­cu­dow­niej­szej japońskiej ko­biecie Za­pomi­nam o całym świecie

Życie to zdo­mino­wany skra­wek pus­tej rzeczy­wis­tości będącej niczym w porówna­niu z wiel­kością uczu­cia.

Nig­dy nie be­de dla ciebie ideal­na bo ty­le we mnie sla­bos­ci...i,ciche­go bun­tu.Wciaz ucze sie de­likat­nosci,sub­telnej ko­biecos­ci.

Krzy­czę. Koszmar! Nie chcę, lecz ro­bię. Wołam i wrzeszczę, że nie chcę! A każesz. Więc ro­bię, bo się boję.

Nie wiem czy to japonka ale wygląda ślicznie :)