nie zauważam włas­nych rąk ku górze z krzy­kiem nieświado­mie wyciągniętych by oca­lić cząstke nie skażoną otępieniem i roz­niecić do życia to co jeszcze zostało nie opęta­ne w duszy i ra­dością niekiedy wybucha nig­dy wszys­tko nie zni­ka do końca

Tam widziałem, w ciemnej nieszczęść nocy, Dwóch serc czystych krwawy z losem bój, Dwojga istot gorzki ból sierocy, Ich samotny, ciężki życia znój