A za­miast chwi­li wytchnienia Mam większe zmartwienia Już nie mar­twię się tyl­ko o siebie Lecz prze­de wszys­tkim w blasku księżyca o Ciebie...

W fi­nal­nej sy­tuac­ji po­zos­tałem więc sam, wojownik czasu od­rzu­cony, po­kona­ny, bez­radny.

Mścić się, jak Apol­lo na zbyt ludzkim Mar­sjaszu, Paląc zsi­niałym drew­nem ku wie­cznej przes­trodze, Nie znając bólu ni potęgi cza­su, Ig­rać z wie­cznością, w spla­mionej todze.

Wszystkie łzy są w życiu potrzebne by zrozumieć jak wielka maja wartość... jak krople deszczu z chmury na niebie używają glebę podnosząc jej jakość...