Lecz cóż z te­go, gdy za dzień bądź dwa znów smu­tek w swe sidła złapie nas? Znów krew i łzy wypłyną z naszych umęczo­nych ciał.

gdy rzu­ci wam rękawicę przyj­mijcie je­go wyzwanie te­raz jest już za późno na bra­ter­skie pojednanie

Czasem wiatr zdmuchnie smutek przelotny, Ciepłym tchnieniem znów dłonie ogrzeje, I przegoni wszystkie kłopoty, Więc dziękuję wiatrowi, że wieje.

Ładna...koza :)