Cza­sami war­to sa­memu wyt­rzeć łzy. Wstać z mieczem i na no­wo iść da­lej.

Wte­dy żal, uchodząc, za sobą wlecze Wóz zmar­twień i w ni­cość go toczy, Tak je spłoszyły, jak os­tre mie­cze, Twe Piękne, Two­je Cu­dow­ne oczy.

Poczu­cie bez­radności pot­ra­fi opętać człowieka naj­gor­szy­mi myślami.

waleczna kobitka