Spa­dam jak ptak w dół… Jes­tem co­raz bliżej upadku… Jak to wytłumaczy... Prze­cież jes­tem wciąż na ziemi… Chy­ba ku upad­ko­wi zbliża się Mo­ja dusza… Jak długo jeszcze…?? Czyżby ten koszmar nig­dy się nie skończył…??

Bo ja już nie wierzę w miłość i w to czymkol­wiek ona jest … W szczęście i szcze­rość …bo wiem że ten świat bez skrzydeł nadziei nie zna już tych pojęć …

Można mieć taką nadzieję co w sercu się kryje, taki deszcz co smutek zmyje, taki wiatr, powiewu wytchnienia, takie słońce, ciepłego marzenia i taką ciszę co otuli zmysły by wszystkie troski niczym bańka prysły.