Prze­paści czeluść Co­raz bar­dziej bliska, Ra­miona wyciąga Przyciągnięta Nies­po­kojem serca... "Nie od­chodź do lasu " Wciąż krzyczę. Bezgłośnie... "Wróć... Proszę..."

było pra­wie tak, jak­byśmy znaj­do­wali się w moim ma­gicznym zakątku. na dłuższa chwilę za­padła niemal zu­pełna cisza. słychać było tyl­ko przys­pie­szo­ne bi­cie mo­jego ser­duszka, ur­wa­ny rytm naszych od­dechów .