Po zachodzie słońca... Wieczorem,kiedy słońce w końcu zachodzi, kiedy każda myśl się już, ze sobą godzi, nie martwię się już niczym, marzę o ciszy. Wtedy nie widzę problemów, i aż brak mi słów, aby opisać błogość. Lecz kiedy słońce się już budzi, wszystko to czym człowiek się łudzi, znika razem z księżycem, pozostawiając każdego z osamotniony licem. Budzę się wtedy nie spokojnie, i bardzo powolnie, nie chce wracać do rzeczywistości, która przebija me kości, swoimi sprawami, ciągłymi zmartwieniami. Czekam z utęsknieniem, kiedy dzień w noc zamienię. Znów zostanę całkiem sama, i dopiero wtedy będę nie pokonana...

Milczą brzegi morza , drżą gwiazdy, lśnią przejrzyste zdroje. Fala błyska i gaśnie... Lekki wietrzyk wzdycha

Słońce zachodzi, bo przyjaciel odchodzi. Kim on jest? Nie rozumie przecież mnie. Kłamał i zazdrościł, gdy z nienawiści zrobił sie oschły.

Pięknie,wygląda jak złoto