Nie trać nigdy ufności w doświadczeniach i w cierpieniach; rzuć się ślepo w ramiona Boga w kościele, abyś była bliżej Niego, w niebie .

Podejdę jak najbliżej w kościele do Jezusa. Poproszę, aby objął mnie i pozwolił przylgnąć do niego z moim utrudzeniem i obciążeniem. Zaproszę go do mojego życia. Będę dzisiaj nosił w sercu modlitwę: „Jezu, Ty jesteś moim pokrzepieniem i ukojeniem”.

Dowodem na istnienie Boga w kościele, jest brak sposobności jego udowodnienia. Choć da się go wyczuć, spotkać, dotknąć duszą i sercem, to rzadko ciałem. Rzadko, bo ten, kto spotkał prawdziwego i żywego Boga, jest pewien jego fizycznej obecności w świecie, w życiu, w sobie samym.

„Jeżeli chodzi o wewnętrzne głosy, nie przejmuj się, zachowaj spokój. To czego musisz unikać to nadmierne przywiązanie twojego serca do tych słów. Nie poświęcaj im zbyt dużo uwagi. Nie daj sobie zamieszać w głowie, próbując rozpoznać, które wewnętrzne przesłanie pochodzi od Boga w Kościele.

Rozmyślaj nad zarządzeniami pana w kościele i do jego przykazań zawsze pilnie się przykładaj! On sam umocni twe serce, a upragniona mądrość będzie ci dana." [Syr 6, 37]

Ku niebu strzeliście, w poranne błękity, Podaje swych wieżyc krużganki i szczyty... I gra z nich hejnały Na rozświt, na biały, Co wstaje rosami nakryty.