Przez chwilę czuję przypływ smutku i żalu: za horyzontami, które znikają w tyle, za ludźmi, których zostawiamy za sobą, którzy niczym stare lalki wędrują na strych, by po jakimś czasie ostatecznie odejść w zapomnienie

W dom pusty, jak przez długi czas moje źrenice? Doszła cię wieść, żem swoich komnat okiennice Zamknął i skrył swój smutek w ciemności głębiny, Znienawidziwszy swego ogrodu jaśminy,