SAMO ZYCIE

Życiowa prawda
Miesiąc za miesiącem, rok za rokiem mija,
Przyroda raz więdnie, to się znów rozwija,
Życie wciąż do przodu stawia wielkie kroki,
Bywają upadki lecz są też uroki.
Trzeba przyjąć wszystko: smutki i radości,
Sprzyjające wiatry, losu przeciwności,
Co nam jest pisane, to nas nie ominie
Raz jesteśmy w dołku, a raz na "równinie".

Mamie

nie chcę mówić
żegnaj
nikt nie lu­bi te­go słowa
zwłaszcza my - 
kochający swe dłonie
uśmie­chające się
do wspólnej pracy

do widzenia
nie do nas pa­suje -
pat­rzący ser­cem nigdy
nie tracą siebie
z horyzontu
Miłości

do usłyszenia
ra­ni nasze uszy
przyz­wycza­jone do szeptu
i łagod­nych słów
mil­cze­nia -
roz­brzmiewających w duszach
na jed­nej fali
zrozumienia

może po prostu
nie po­wiem nic
tyl­ko uśmiech
krzyżyk na czole
i otar­ta nadzieją
łza

Trzeba wierzyć,
że będzie jutro i kolejne dni,
że zaświeci słońce
i spełnią się nasze sny.
Trzeba patrzeć,
by dostrzec piękno
i dobro wokół nas,
by podziwiać ludzi
i świat niejeden raz.
Trzeba słuchać
prawd od wieków głoszonych
przez mędrców
i tej cichutkiej melodii,
co gra w naszym sercu.
Trzeba szukać przyjaciół
i szczęścia,
sił i wytrwałości tego wszystkiego,
co daje nam tyle radości.
Trzeba próbować życia
i ze swym losem się zmierzyć,
by nie żałować,
że czegoś nie udało się przeżyć.
Trzeba marzyć,
bo marzenia są miłe i tak cudowne,
bo dzięki nim
życie jest wspaniałe i fascynujące.
Trzeba kochać,
ponieważ tylko miłość w życiu liczy się,
więc kochajmy z całego serca,
ile starczy sił.
Trzeba żyć
jak potrafimy najlepiej,
najpiękniej,
bo życie jest chwilą
i niczym więcej.

Addio pomidory/Kabaret Starszych Panow/


Minął sierpień, minął wrzesień, znów październik i
ta jesień rozpostarła melancholii mglisty woal
Nie żałuję letnich dzionków, róż, poziomek i skowronkow
Lecz jednego, jedynego jest mi żal

Addio pomidory, addio ulubione
Słoneczka zachodzące za mój zimowy stół
Nadchodzą znów wieczory sałatki niejedzonej
Tęsknoty dojmującej i łzy przełkniętej wpół

To cóż że jeść ja będę zupy i tomaty
Gdy pomnę wciąż wasz świeży miąższ ...
w te witaminy przebogaty...
Addio pomidory, addio utracone
Przez długie, złe miesiące wasz zapach będę czuł

Owszem była i dziewczyna i miłości pajeczyna
co oplotła drżący dwukwiat naszych ciał
Porwał dziewcze zdrady poryw
i zabrała pomidory te ostatnie com schowane przed nią miał

Addio pomidory, addio ulubione
Słoneczka zachodzące za mój zimowy stół
Nadchodzą znów wieczory sałatki niejedzonej
Tęsknoty dojmującej i łzy przełkniętej wpół



To cóż że jeść ja będę zupy i tomaty
Gdy pomnę wciąż wasz świeży miąższ ...
w te witaminy przebogaty...
Addio pomidory, addio utracone
Przez długie, złe miesiące wasz zapach będę czuł


Kurcze pieczone,to naprawde juz pazdziernik i znow jesien i znow jestem
starsza i znow krotkie dni i znow.......

Czy jest na to jakies lekarstwo???

Ziemia ojczysta

Ziemio ojczysta, ziemio rodzinna,
Ziemio mej matki, mojego ojca, sióstr i braci.
Ziemio chrztu świętego i pierwszego znaku krzyża,
Ziemio mojego dzieciństwa i młodości mojej.

Dziś wyznać ci muszę:
Że trzeba było sześćdziesięciu lat życia,
Że trzeba było pierwszych myśli o tym,
Co nastąpić musi: o konieczności opuszczenia ciebie,
Ziemio ojczysta, ziemio rodzinna.

Aż tego było trzeba:
Aby na nowo ożyła pamięć o tobie,
Aby na nowo ożyła ku tobie miłość.

Dziś o wybaczenie prosić cię pragnę:
Jeśli w innej ziemi, niż rodzinna spocząć mi przyjdzie,
Jeśli inna ziemia, niż rodzinna przyjąć mnie zechce,
Jeśli w innej ziemi a nie rodzinnej,
W proch obróci się to, co doczesne.

Dziś składam ci obietnicę:
Że pamięci o tobie i miłości ku tobie
Żaden czas w proch obrócić nie może.
Pamięć o tobie i miłość ku tobie
Zabiorę w wieczne podwoje,
Ziemio ojczysta, ziemia rodzinna.

Lubień, dnia 17 marca 2003 r.
ks. Franciszek BOBEŁ

"Ja, żołnierz Wojska Polskiego,
przysięgam służyć wiernie
Rzeczypospolitej Polskiej,
bronić jej niepodległości i granic.
Stać na straży Konstytucji,
strzec honoru żołnierza polskiego,
sztandaru wojskowego bronić.
Za sprawę mojej Ojczyzny
w potrzebie, krwi własnej ani życia nie szczędzić.
Tak mi dopomóż Bóg."

Sekunda...
Minuta...
Godzina...
Dzień...
Ucieka przez palce.
Zostań! Chce się tobą nacieszyć!
Szarpie się. Musi odejść.
Błagam. Ale i tak odchodzi.
Może nadejdzie następna chwila uniesienia?
Nawet jeśli.
Nim się obejrzę, jej nie będzie...

Gdy jest Ci ciężko, a w sercu smutek i żal.
Odrzuć kłopoty i problemy w dal.
Życie jest piękne,
ciesz się nim i nie oglądaj się w tył.
Wykorzystaj wszystkie chwile
a życie będzie Ci miłe.

To wielka sztuka umieć żyć,
znajdować dobro, omijać zło...
Pragnąć miłości i bez niej być,
doceniać przyjaźń, nie zejść na dno!
To wielka sztuka umieć rozumieć,
ludzkie przywary i cudzy ból...
Czyjeś cierpienie, kruchość istnienia,
istotę grzechu, wymowę słów...
To wielka sztuka witać uśmiechem,
każdy dzień nowy, choć serce drży...
Wszak myśl ulotna powraca echem,
w pogodne i mroczne dni..

Życie...
Życie jest rzeką
rwącą do przodu,
która ma swe źródło
i swe ujście.
Pędzi do morza
na dłuższy spoczynek,
aż znowu
zamieni się w chmury,
spadnie z deszczem
i pędzi od nowa.
Życie jest jak motyl
piękne i ulotne,
pełne barw i kolorów.
Życie jest jak kwiat
uginający się na wietrze,
który próbuje uchwycić
jak najwięcej promyków słońca,
a podczas burzy próbuje się
ukryć i utulić.
Życie jest jak człowiek
kroczący do przodu
i stale poszukujący
Wielkiej Miłości,
aby udać się na spoczynek.
(mojego autorstwa)

Edi czytając wiersz Twojego autorstwa jestem bardzo mile i pozytywnie zaskoczony. Szkoda że nie piszesz więcej podobnych wierszów bo naprawdę  fajnie się je czyta i dają bardzo dużo do myślenia.A ja bardzo lubię przewijające się motywy przyrody natury i otaczającego nas świata .SUPER .

Zapomniałem Edi czy ja mogę sobie go skopiować  wyłącznie dla siebie. Obiecuję że nie wykorzystam go w komentarzach bo to jest wszakże twoje fantastyczne autorstwo.

Pochlebia mi to :)

No Edi nie bądź taki to jest prawda. A Ty akurat uderzyłeś w te struny fauny i flory, takiego realnego świata ktore ja wprost uwielbiam.Gdybyś pisał o kosmosie , motorach, albo o robotach to też bym Ciebie chwalił ale takiego zachwytu jak nad tym Twoim obecnym wierszem by raczej nie było bo to mnie nie interesuje.

Taki już jestem

Może dobrze że taki już Jesteś ale jeszcze jedno Tobie powiem te okulary na avatarze masz  przebojowe i naprawdę fotogeniczne.

Przebojowe........miło mi

Władysław Bełza
DO POLSKIEGO CHŁOPIĘCIA

Nie płacz, nie płacz synku drogi,
Żeś na ziemi swej ubogi!
Że nie miecz ci ani radło,
Lecz tułactwo w doli padło,
Żeś łzy tylko i cierpienia,
Odziedziczył z twego mienia.
Przez Bóg żywy, to fałsz dziecię!
Naprzód wziąłeś na tym świecie
To, co rodu twego znakiem:
Imię zacne żeś Polakiem.
A czy wiesz ty, ile cześci,
Krwi i chwały w nim się mieści?
Czy wiesz, jaka to poczciwa
Duma, wzrusza twe serduszko,
Gdy z usteczek ci się zrywa:
To Batory! to Kościuszko!
Urodzajna twoja rola,
Zbożem śmieją ci się pola,
Lasy twoje echa głuszą,
Owce wełną ci się puszą,
A jesienią, na jabłoni,
Owoc się jak szkarłat płoni,
Że zostaje na przychówek,
I na zimę i przednówek.
A więc nie płacz synku drogi,
Żeś na ziemi swej ubogi;
Bo z twych łanów, w dawne lata,
Tyś spichlerzem był pół świata,
Dzieląc wszystkich pod swym niebem,
Równo sercem jak i chlebem
Sól z Wieliczki brałeś hojnie,
Złoto w dani lub na wojnie,
A na pługi i do zbroi,
Szło żelazo z ziemi twojéj,
I starczyło z twojej gleby,
I na zbytek i potrzeby.
Więc pogodnem patrz mi licem,
Boś ty skarbów tych dziedzicem!
I rąk nie łam z próżną troską...
Wróci Bóg, co przemoc wzięła!
W sprawiedliwość wierzmy Boską:
Jeszcze Polska nie zginęła!

W podziemiach Wawelu

Czy znasz młody przyjacielu,
Groby królów na Wawelu?
Poznaj skarb ten dawnej cnoty,
Co ozdabiał czas miniony,
Najcenniejsze to klejnoty,
Z całej polskiej twej Korony.
Na kolanach idź mój mały,
Przed te trumny marmurowe,
I u szczątków dawnej chwały,
Ze czcią pochyl twoją głowę.
Tu nadziei żar i wiary,
Niech się w sercu twem rozgości,
Na ołtarzu tym ofiary,
Poświecenia i miłości.
Tu uczucia najgorętsze,
W młodem swojem rozpal łonie,
Bo tu wszystko, co najświętsze,
W tym złożono Panteonie!
Pod tych mrocznych wiązań stropem,
Legł król kmiotków pełen chwały,
Co nie szablą, ale snopem,
Podparł polski tron wspaniały.
Tu Jagiełło, na świątnicach
Starych bogów, krzyże dźwiga;
Obok cudna, z łzą na licach,
W sarkofagu śpi Jadwiga!
Ci co blaski światła siali,
I praw ludu wiernie strzegli:
Męże czynu, hartu stali,
Dwaj Zygmunci tutaj legli.
Tu szczerbiona w krwawym boju,
Batorego szabla świeci;
A tam znowu, po dniach znoju,
Syty zwycięstw, legł Jan trzeci!
Dalej widzisz moja duszko,
Wawrzyn wstęgą przewiązany;
Tutaj spoczął nasz Kościuszko,
Wódz, nad innych ukochany!
Obok niego, dziecię moje,
Książę Józef legł ze sławą,
Co do walki, polskie woje,
Marszałkowską wiódł buławę!
Wszystkoż, wszystko tak posnęło,
Jak te sławy naszej świadki?
Wszystkoż wszystko tak minęło,
Jak na grobach więdną kwiatki?
Precz z rozpaczą! Choć z mogiły,
Roześmieje się kwiat w wiośnie!
Wiec zaczerpmy tutaj siły,
Bo z przeszłości - przyszłość rośnie!
*/ Władysław Bełza /*

Jan Brzechwa
Tulipan i Róża

W jednym stali wazonie tulipan i róża.
Rzekł tulipan: "
Dalipan, Że to mnie oburza,
Pokoju nikt nie wietrzy, duszno niesłychanie,
W takiej temperaturze żyć nie jestem w stanie.
Lufcik niech gospodyni przynajmniej otworzy,
Już wczoraj źle się czułem, a dziś - jeszcze gorzej!"

Odrzecze na to róża:
"Panie Tulipanie, Proszę, niech pan nie nudzi i kwękać przestanie. Egoista i sobek z pana! Jak pan może
Domagać się wietrzenia, gdy chłód jest na dworze?
Jeśli pan nie zamilknie - język panu przytnę!
Zdrowie mam takie kruche, płatki aksamitne,
Łodyżki delikatne, przeciągów się boję,
Zaraz dreszczy dostaję, gdy wietrzą pokoje,
Woń, barwę mogę stracić przy lada chorobie,
A pana to nie wzrusza. Pan myśli o sobie!"

Rzekł tulipan: "Dalipan, Sądzi pani błędnie,
Wiadomo, że kwiat każdy bez powietrza więdnie,
Lecz jeśli pani każe - chętnie się poświęcę,
Dla pięknej róży - wszystko! I nie mówmy więcej!
Okna pozamykane niech będą.
Pokoje Nieprzewietrzane. Trudno!"
I zwiędli oboje.