SAMO ZYCIE

Nie przysłaniajcie różom księżyca
gdy świeci
Róże kochają księżyc tak jak poeci
W niebo z ogrodów patrzą i patrzą nim zasną
I śni się różom w ciemności ta jasność

Róże mają kocie źrenice ja wiem
Róże z rzadka oczy podnoszą ja wiem
I najchętniej róże z księżycem ja wiem
Swe dialogi wiodą wśród nocy ja wiem

Róże mają usta gorące ja wiem
Ogień róży na deszczu nie gaśnie ja wiem
Róże mają kolce drapieżne ja wiem
Kaleczą do krwi gdy pieszczą i kaleczą do krwi gdy pieszczą

Ja wiem, ja wiem, ja wiem, ja dobrze o tym wiem

Nie przesłaniajcie różom księżyca
nim zasną
Róże kochają tarczę księżyca tę jasność
W ziemię wrośnięte i oniemiałe w milczeniu
Lecą na księżyc kiedy przepływa nad Ziemią
/Anna German „Księżyc i róże”/

Życie nasze...
Życie czekaniem jest
na nieznane, niespodziewane
Szukaniem nowych dróg,
wracaniem na udeptane ścieżki
Czekaniem na głos, spojrzenie
Takie znane i innością nowe,
Życie błądzeniem po omacku jest,
nieustannym szukaniem siebie...nas
Bezwładem ciał niesionych falą namiętności
Grą słów, emocji, myśli wirujących szumem,
Trzepotem skrzydeł i rzęs spłoszonych
Nadających rytm biegnącym dniom

Huśtawka zdarzeń
Życie to wieczna huśtawka zdarzeń
Raz u góry, a raz na dole
Bliżej nieba...bliżej ziemi
Na brak emoci nikt nie narzeka
Aż od tego huśtania często
Głowa nas rozboli, oj boli
Jest pełne epizodów nadziane
Jak dobre ciasto rodzynkami
Niecodziennie i każdemu smakuje
To co najlepsze z niego wybieramy
Resztę odstawiamy, z pamięci wyrzucamy
Ciesząc się tym co nam pozostanie
Co dzień zaskakuje swą wyobrażnią
Scenariusza niezgodną z naszymi planami
Dobiera sobie aktorów, nie pytając -
Czy chcą zagrać w przeznaczonej roli?
Wszystko zdarza się według życia woli
A za niedołęstwo obciąża przeznaczenie
Jest, jakie jest - nasze jedyne
Smutne, ciężkie, a może szczęśliwe?
Wyboru i tak przecież nie mamy
Wszystko z góry jest nam dane
Małe zmiany są czasem wskazane
I tu właśnie zaczyna się nasze życie
Żyjmy tak, aby być szczęśliwym
Każdą chwilę wycisnąć jak cytrynkę
Radości wycisnąć choć odrobinkę
A jeśli jest za kwaśna to trudno
Zawsze można sięgnąć po nową
Przecież tyle ich w życiu mamy.

Dogrywka czasu
Rok za rokiem przemija, odchodzi
Kradnąc nam kolejne złudzenia
Czas niezmiennie ucieka, zawodzi
Odbiera wiarę w marzenia
Przechodzi rok niespełniony
W jego miejsce wskakuje nowy
Życia sens w biegu poroniony
Kolejność rzeczy przeraża, przewodzi
Stawiasz wyzwanie latom
Całym sobą publikujesz, że jesteś
Nie dając pogrzebać się wspomnieniom
Starasz się o miejsce w przyszłości
Następny dzień, tydzień, rok za nami
A my wciąż w podróży, zabiegani
Przyszłość...bez nas, czy z nami ?
No cóż, tego nikt nie wie kochani
Jedno jest pewne, pośpieszy swymi drogami.

Za firanką
Są tacy, otwarci jak okna
Którzy wchłaniają życie do woli
Inni znów, zamknięci jak drzwi
Czekają, aż ktoś je otworzy
Świat czeka za firanką...
Wystarczy przekroczyć próg domu
Stanąć wszystkiemu naprzeciw otworem
W każdy dzień zagłębiać się po szyję
Nie bójmy się życia...
Każdego poranka zaczyna się od nowa
Co straciłeś wczoraj, znajdziesz dzisiaj
Uśmiech ci w tym pomoże- Zobaczysz!
Na obawy i lęki nie ma czasu
Życie ubywa w szybkim tempie
Kolejne zmarszczki na twarzy
Są najlepszym tego dowodem
Uwierz w siebie, uchyl drzwi i okna
Nie zasłaniaj się firanką
Tam na ciebie już czekają
Jeśli tylko pozwolisz się odsłonić.