.Obłok niewinnością przyfrunął wprost z nieba, pejzaż przyprószając śniegową urodą. W zimowym ogrodzie, wiatr cichutko śpiewa, półcienie wplatając w poświatę lodową. Drzewa drżące z zimna bawełną przybrane, na zapał do życia, mróz skrzypiący schłodził. Wirując wśród bieli jeszcze niezdeptanej, czas, na małą chwilę wskazówki zamroził. Ten najświętszy spokój, bez grzechów i skazy, biały puchem z nieba uświęca południe, posrebrzone kształty z tysiącem miraży,

W każdej sytuacji pamiętaj o tym: „A jednak świeci słońce!”. Myśli pełne słońca wzmocnią twą wyrozumiałość i siłę woli, czyniąc cię człowiekiem szczęśliwym”.

Wszys­tko za­leży od pun­ktu widze­nia. Zi­ma też pot­ra­fi być piękna - zarówno ta na zewnątrz.

Cza­sem słońce rzu­ca cień idąc własną drogą.

Zi­ma by­wa piękna, lecz nie wte­dy, gdy gości w ludzkich sercach.